Επικοινωνία

Σχεσιακή Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεία

Η Σχεσιακή Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεία βασίζεται στη σχεσιακή ψυχαναλυτική θεώρηση. Είναι μια σύγχρονη ψυχαναλυτική οπτική, η οποία άρχισε να αναπτύσσεται στην Αμερική το 1980 κυρίως από τον Stephen Mitchell και τον Salvador Ferenczi. Περιλαμβάνει συστατικά στοιχεία διαφόρων θεωρητικών σχολών και τρόπων σκέψης (αμερικανικό φεμινιστικό κίνημα, ψυχαναλυτική θεωρία του εαυτού, θεωρία της διυποκειμενικής συναλλαγής στην ψυχαναλυτική διεργασία, θεωρία της διαπροσωπικής ψυχανάλυσης, θεωρία των αντικειμενοτρόπων σχέσεων και ερευνητικά δεδομένα από τον τομέα της ψυχαναλυτικής μελέτης δεσμού τροφού-παιδιού).

Στη Σχεσιακή Ψυχαναλυτική Θεώρηση τίθεται στο επίκεντρο της θεραπείας

  • το κομμάτι των διαπροσωπικών σχέσεων: ο τρόπος με τον οποίο είναι διαμορφωμένες οι σχέσεις με τους σημαντικούς άλλους τόσο στο παρελθόν, όσο και στο παρόν, παίζει καθοριστικό ρόλο στην υιοθέτηση δυσλειτουργικών μοτίβων αλληλεπίδρασης με τους άλλους ή ακόμα και στην εμφάνιση ψυχικών διαταραχών.
  • ο τρόπος συσχέτισης μεταξύ θεραπευτή και θεραπευόμενου, ή αλλιώς η συνθεραπευτική σχέση: η σχέση αυτή είναι ισότιμη αλλά ασύμμετρη (συγκριτικά όμως λιγότερη ασύμμετρη συγκρινόμενη με τη φροϋδική ανάλυση)
  • η έννοια της διυποκειμενικότητας: αυτό αποτελεί τη θέαση του σύνθετου τρόπου διάδρασης θεραπευτή και θεραπευόμενου, καθώς και το πώς το προσωπικό υλικό και το παρελθόν τόσο του ενός όσο και του άλλου επηρεάζουν τη θεραπευτική πράξη.
  • η επέμβαση του θεραπευτή στο εδώ και τώρα, λαμβάνοντας ταυτόχρονα υπόψη τις παρελθοντικές σχέσεις αντικειμένου του θεραπευόμενου και το σχεσιακό δυναμικό που αναπτύσσεται μαζί του (όπως αυτό εκφράζεται μέσα από όνειρα, φαντασιώσεις και την επιθυμία του θεραπευόμενου για μια αυθεντική σχέση με τον θεραπευτή του).
  • η εξέταση των εκπραξιών στο εδώ και τώρα: μέσω των εκπραξιών εκφράζεται το σχεσιακό ασυνείδητο, ο θεραπευόμενος επενδύει στον θεραπευτή εγκλωβισμένα συναισθήματα, σαν αυτός να είναι κάποιο παρελθοντικό αντικείμενο. Μέσα από τη χρήση του εαυτού του θεραπευτή, ο θεραπευόμενος θα γνωρίσει εκ νέου το πώς ο ίδιος εμπλέκεται στα σχεσιακά διυποκειμενικά πλαίσια. Επίσης, θα προκαλέσει σειρά παρεμβάσεων μέσα από την αλληλεπίδραση θεραπευτή και θεραπευόμενου και την αντιμεταβίβαση του θεραπευτή.
  • η ενεργός συμμετοχή του θεραπευτή στη θεραπευτική διαδικασία (σε σχέση με άλλες προσεγγίσεις όπου ο θεραπευτής παραμένει σε μεγαλύτερο βαθμό ουδέτερος παρατηρητής). Ο θεραπευτής όχι μόνο συμμετέχει ενεργά στη θεραπευτική διαδικασία, αλλά κάνει και συχνότερη χρήση της αυτοαποκάλυψης, όσον αφορά κυρίως στο βίωμα που έχει για τον θεραπευόμενο μέσα από το θεωρητικό κατασκεύασμα του αναλυτικού τρίτου (ενός ενδιάμεσου χώρου που δημιουργείται σε κάθε θεραπευτική διαδικασία μεταξύ θεραπευτή και θεραπευόμενου).

Κλείστε ένα ραντεβού τώρα